Het dossier ligt op het bureau en de ordner waarin het opgeborgen moet worden, staat op kantoor achter je rug. Je hoeft in deze situatie niet per se een luie medewerker te zijn om te begrijpen dat hij niet opstaat om de ordner te halen. Een goed gedoseerde afzet tegen het bureau met beide benen is tenslotte veel leuker om achteruit naar de kast te zoeven. Sportieve types nemen de weg terug net zo – het kind in de man of vrouw wil tenslotte ook op de droogste werkdag een beetje vertroeteld worden. Zoals met alles wat leuk is, is ook van dit principe een sport gemaakt: een ludieke discipline.
- Over de wereldwijde opmars van de ludieke sport „bureaustoelracen“
- Verschillende varianten en een internationaal verrassend vergelijkbaar reglement
- Tuning van bureaustoelen is uitdrukkelijk toegestaan
- Bureaustoelraces, extreem strijken en moerassnorkelen
Over de wereldwijde opmars van de ludieke sport „bureaustoelracen“
Van André Franquin, de grote Frans-Belgische striptekenaar en schepper van geniale reeksen als „Spirou en Fantasio“, „Marsupilami“ en „Guust“, is bekend dat hij over een anarchistische humor beschikte. In die zin was de antiheld Guust zijn belangrijkste werk: Franquin vereeuwigde in de belevenissen van de naar conventionele maatstaven verschrikkelijk onproductieve en nutteloze, maar des te creatievere kantoorbediende ook een beetje zichzelf. Terwijl Guust vrij onverschillig staat tegenover het gewone gebruik van kantoormeubelen, ontwikkelt hij juist een bijna sportieve ijver als het om oneigenlijk gebruik ervan gaat. Hij bouwt er een pedaalaandrijving in, bedenkt zitkuipen waarmee hij van leuningen naar beneden kan glijden, verzint een hangstoel-transportsysteem voor vertakte kantoorgebouwen – en neemt tijdens werktijd graag in een kantoorsport op tegen de stopwatch: bureaustoelrijden.
Wat al tientallen jaren geleden ontsproot aan het genie van een unieke kunstenaar, is vandaag realiteit: bureaustoelraces bestaan als wereldwijd beoefende funsport. Maar laten we bij het begin beginnen. Terwijl Gaston met één been op de zitting van de stoel knielt, zich met de andere voet afzet en zo al racend door de kantoorgangen zoeft, beperkt de „echte sport” zich tot twee principes: het benutten van de zwaartekracht en het minimaliseren van weerstand, vergelijkbaar met het principe van een zeepkistenrace, of een sprintstart op vlak terrein – ofwel een mix van beide. Dat is althans de uitkomst van uitgebreid speurwerk in de krochten van de zoekmachines, deels met behulp van een Chinees toetsenbord. Want wie kijkt daar echt van op? Bureaustoelraces zijn in China namelijk enorm populair. Volgens onbetrouwbare bronnen zouden de Japanners echter de uitvinders zijn. Tot een paar jaar geleden organiseerde een team in Bad König in het mooie Odenwald een Duits kampioenschap dat internationaal de media haalde. In het Californische San Clemente blijft men ontspannen en laat men ook longboards en verrijdbare banken meedoen aan de race. Zoals op zoveel andere vlakken in het leven, zijn ook de Britten niet ongevoelig voor dit curiosum, en ook in Australië, Frankrijk, Zweden en Spanje zijn er toernooien waarbij het snelle vooruitkomen op een werkmeubel centraal staat.
Verschillende varianten en een internationaal verrassend gelijkend reglement
Of het nu bergaf gaat of op vlak terrein: de waaghalzige dames en heren nemen het op hun rollende meubels tegen elkaar op en proberen zo snel mogelijk over de finish te komen. Anders dan bij de meeste andere sporten is tuning bij bureaustoelraces uitdrukkelijk toegestaan en het wordt aan de fantasie en het handwerk van de deelnemers overgelaten hoe zij hun stoel ombouwen tot een rollende racebolide.
Een bureaustoel bestaat natuurlijk uit een rugleuning, eventueel armleuningen, een draaibare zitting, een in hoogte verstelbare hoofdkolom en een draaikruis waaraan, afhankelijk van het model, vier of vijf wielen zijn bevestigd. Volgens de meeste reglementen mogen de wielen geen grotere diameter dan 20 centimeter hebben, moeten ze vrij kunnen bewegen en mogen ze uiteraard geen aandrijving hebben. Het gerucht gaat dat een bijzonder ambitieuze bureaustoelpiloot zijn voertuig met raketten zou hebben uitgerust en ondertussen in een baan om de aarde een parcours rond satellieten aflegt. Ook gaat het gerucht dat op zijn minst het tweede deel van dat gerucht daadwerkelijk een gerucht is.
Bureaustoel-tuning is nadrukkelijk toegestaan
De bureaustoel wordt daadwerkelijk bestuurd door alleen je gewicht te verplaatsen, en daar begint de lol. Wie ooit op een bureaustoel door de kamer is gerold en heeft geprobeerd gecontroleerd een bocht te maken, weet dat dat eigenlijk zo goed als onmogelijk is. Net zo spectaculair zijn dan ook de capriolen van de coureurs en minstens evenzeer de meeste pogingen om met de voeten de rijrichting te beïnvloeden. Of er nu op de stoel wordt gezeten of dat men voorover of achterover ligt, maakt niet uit: net zo veelzijdig zijn de uitwassen van bizarre lichaamshoudingen tijdens de afvalrondes, die meestal volgens het KO-principe verlopen. Over "KO" gesproken: ook het actief beïnvloeden van de tegenstanders is volgens de meeste reglementen verboden. Simpel gezegd: wie zijn concurrent een schop geeft, hem al rijdend afranselt of actief invloed uitoefent op de rijrichting van het voertuig van de tegenstander, wordt gediskwalificeerd.
Een populaire tuningmaatregel is gewichtsverhoging, waarbij gevoel voor maat belangrijk is: worden er te veel halterschijven aan het draaikruis bevestigd, dan komt het voertuig te langzaam op gang – zijn het er te weinig, dan gaan kostbare seconden verloren. Vooral populair bij bureaustoelcoureurs: extra brede "orthopedische" bureaustoelen, die duidelijk rustiger lopen dan het instapmodel. Een andere beproefde maatregel is het vervangen van de bureaustoelwielen, een lager-upgrade of gewoon heel, heel veel goed smeermiddel.
Maar liefst 35 tot 40 kilometer per uur kan zo'n getunede bureaustoel halen; daarom is beschermende uitrusting serieus verplicht of op zijn minst dringend aanbevolen. Een helm, elleboog-, knie- en polsbeschermers zijn net zo gebruikelijk als handschoenen. Ga je ervan uit dat een normale bureaustoel met een gemiddelde zithoogte van 50 tot 70 centimeter een noemenswaardige val mogelijk maakt, dan wordt zelfs een integraalhelm aangeraden. Want als één ding zeker is: valpartijen horen er bij de rolwedstrijden vanzelfsprekend bij en zijn vaak een uitgekiend onderdeel van een soort tot mislukken gedoemde choreografie – die alleen maar bedoeld is om het publiek te vermaken.
Bureaustoelraces, extreem strijken en moerassnorkelen
Als je een boek over fondsenwervingsideeën mag geloven, bestaan er zelfs wereldkampioenschappen bureaustoelracen – en daarnaast ook wereldwijd georganiseerde toernooien in wormen uitgraven, extreme strijken, scheenbeenschoppen (!), kaarrollen, moerassnorkelen en brandnetels eten – waarbij we bij die laatste discipline hopen dat het er vooral om gaat alleen de naam van de sport correct te schrijven. Zoals bij alle ludieke toernooien draait het bij bureaustoelracen vooral om plezier. Lokale organisatoren kunnen daarom hun eigen regels bepalen en bijvoorbeeld duwhelpers toestaan, een parcours met waterdispensers, kopieerapparaten, kamerplanten en prullenbakken als hindernissen bouwen of helemaal in de geest van Gaston een trapstoelrace organiseren – toegestaan is wat bevalt, leuk is en het oneigenlijke gebruik van rollende bureaustoelen centraal stelt.